Lady Stitch

18 مِی!

lady stitch — Fri, 18 May 2012 07:10:58 GMT

بر اساس تحقیقات به عمل آمده حدود یه دو هزار سالی میشه که من یه کلمه ناقابل هم اینجا ننوشتم و احتمالا از اون بدتر یه چهارهزار و هفصد سالی هم هست یه کامنت خشک و خالی و بدون هیچ اسمایلی هم برای دوستای بلاگی ننوشتم!

خب جا داره من همینجا مراتب شرمندگی و خجالتمندی خودم را شدیدا اعلام بدارم و همچنین اعام بدارم که به طرز ظالمانه ای تحت اشغال علم و دانش و درس و مخش و از این موجودات بیگانه بودم و هستم فعلا!!!

یعنی قبل تَرِش هم یه مقادیری افسردگی نمیدونم فصلی چی چی اومده بود سراغم که اصلا داغونا، له له! ولی خب اساسا یه مقداری با الف جان صحبت نموده و مقادیری مواد قندی و پروتئینی به بدن رسانده تا از شر اون مرض خلاص بشم!!!

الان هم در حال حاضر مثلا آمدم نشستم تو استودیو که مثلا بنشینم سر این تز مسخره که فقط 30% نقش سازنده داره در تحصیل من، اما خب زهی خیال باطل زهی تفکر محال! تازه نشستم یه کم حالم جا بیاد ببینم این مدته دنیا دست کی بوده؟ کی خونه کدوم اختر خانمی رفته و کی لباس دکلته نارنجیشو با کفشِ گلفِ نارنجیِ مخملی شووورش ست کرده!!!

البته که این تز هم در حد یک نسخه اولیه باید تا ساعت 9:30 صبح سه شنبه رو میز اوستا باشه. گفتم در جریان باشید!

ها گفتم اوستا، الان اون یکی اوسّاهه نشسته اونور استودیو نمیدونم چی چی داره با کی کی بلغور میکنه و اصلا هم متوجه نیست من یه خروار سوال دارم که باید برای من تفهیم کنه!! هی اوسا با شمام، منو نیگا. ها اینور. ای بابا اوستا!!!

اردیبهشت دوستداشتنی من هم دیگه داره به آخرش نزدیک میشه و لیدی جان به مناسبت سالروز خجسته و فرخنده چشم گشودن به این جهان، یک دانه دوربین از همونا که همیشه دلش میخواست، از الف جان دریافت نمود. مبارکه. ممنان الف آقا :))

این حس دلقک گونه نه تنها در مواقع حساس بلکه در شرایط بحرانی هم کلا حضور فعال به هم میرسونه گویا!

17 اپریل

lady stitch — Tue, 17 Apr 2012 10:40:29 GMT

الان این دفتر دستکمان عین چی! جلو چشمه و من فقط یه لبخند ملیح تحویلش دادم! گفتم کلا در جریان باشید!

چند وقت پیشا یه خواب به شدت اسفناکی دیدم در رابطه با یکی از همین اجبارا دوستای اینجا! از بعد اون هی همش سعی میکنم از هر گونه برخوردی جلوگیری بشه. شدیدا مستعد حمله ام! دقیقا چند وقت پیشش هم از همین خواب پاچه گیریا دیدم با یکی از فامیلا که کلا نمیدونم به طور ناخودآگاهی الان مدت هاست رابطه کمرنگی دارم!

یعنی هلاک کرد این ضمیر ناخودآگاه من با این مدل تاثیرات پریشانی در خواب!

ملت خواب ویلای سواحل هاوایی میبینن، من هی خواب میبینم دعوا شده!!!

این از این!

ویکندی هم که گذشت به طرز معجزه آسایی خوب بود! یعنی نمیدونم دقیقا آفتاب از کدوم طرف درومده بود؟ الف خیلی هم شادمان! حتی یه رستوران جدید کشف کردیم که خودمو نابود کردم با غذای دریاییش! حتی یه دست ملافه و روبالشی هم خریدیم در این ویکند! یعنی یه جورایی زیادی خوش خوشان بود فک کنم! (خدارو شکر)

اینم که از این!

دیگه این خونه روستا هم بد جوری داره دلبستگی های خودشو ابراز میکنه! هفته پیش کولر خریدیم و اینترنتمون وصل شد! یه جورییه این شرایط کلا!

اجتماعی می شویم!

lady stitch — Mon, 9 Apr 2012 11:44:33 GMT

از بعد مهمونی شب سال نو تقریبا شدیم شبیه موجودات اجتماعی اما از نوع محدود به انتخاب!

بعد از خانوم و آقای اختر، خانوم و آقای صاد میخواستن با پسر کوچولو بیان برای عید دیدنی و خب چون آخر هفته بود ما جزیره بودیم و نشد که بیان و بعدش الف گفت که خب نمیشه که زنگ بزنیم که ما الان خونه ایم شما بیاید عید دیدنی! از همین جهت، قرار شد که شام دعوتشون کنیم و از اون جهتی که جماعت کلا یه گروه وابسته هستن دیگه خانوم و آقای اختر را هم به علاوه دختر خاله خانوم صاد که باهاشون زندگی میکنه رو وعده گرفتیم! البته این وسط "این ریلیشنشیپ" دختر خاله خانوم صاد هم مطرح بود که اگه اونو میگفتیم باید هم خونه ای هاش رو هم میگفتیم که دیگه شرمنده اخلاق ورزشی امکانات محدود بود!

خب این تصمیم به برگزاری مهمونی در کمتر از سی دقیقه اتخاذ شد و بعد امکانات موجود در منزل شناسایی شد و به این نتیجه رسیدیم که اساسا ما که بشقاب و قاشق چنگال به این تعداد نداریم و کلا هم با ظروف یکبار استفاده رابطه صمیمانه برقرار نمیکنیم! پس همونجا که رفته بودیم خوردنی جات بخریم، 6تا هم بشقاب شیشه ای خریدیم! چینی هم نه! دقیقا شیشه ای از همونا که قدیما بود و من خیلی دوست دارم اما الف فکر میکنه که دیگه اینا خیلی قدیمی هستن!

قاشق و چنگال و دو عدد هم ماگ. چون چهارتا تو خونه داشتیم!

دیگه به ناچار برای پیشدستی بشقاب کاغذی خریدیم و چندتایی هم لیوان. چون دیگه هی نمیشد برم بشورم خشک کنم بیارم برای پذیرایی.

در نهایت مهمونی خوبی برگزار شد و جماعت به این نکته پی بردن که ما موجودات خارق العاده ای نیستیم و مثل تمام گونه های انسانی آداب و معاشرت میکنیم!

برای شام هم رول فیله مرغ و در کنارش سبزیجات پخته گذاشتم.

یه هفته بعد از این داستان، دختر خاله خانوم صاد زنگید و من و الف جان را برای تولد "این ریلیشنشیپ" دعوت کرد که خب من مطمئن بودم که ما نمیریم چون میدونستم الف خیلی راه دستش نیست! اما در کمال تعجب الف گفت که میریم و ما آخر هفته دوباره جزیره رو خلاصه کردیم برای تولد!

یه شلوار لی آبرومند داشتم که فکر میکردم ایران گذاشتم و نیاوردم اما به لطف کمد تکانی های الف جان پیدا شد و من میخواستم همونو بپوشم و بلوز شومیز کماکان آبرومندانه و مارکدار، که نگه داشته بودم برای مبادا! اما الف جان پیشنهاد کرد که مهمانی به سبک چیتان فیتانیزم برگزار میشه! و خب هر دو معتقد بودیم که یه جوری جلوه کنیم که فکر نکنن حالا لزوما این اعتقاد ما نشان دهنده عقب افتادگی ماست . در همین راستا و در راستای بحران مالی!!! رفتیم شاپینگ و یه دست jumpsuit pant خریداری کرده با یک عدد کت، روسری ساتنِ از وطن آورده را هم اتو نموده و تلک و تلک رفتیم به مهمانی! تاثیر کفش پاشنه بلند را نمیتوان نا دیده گرفت!

خب اولش یک مقداری استرس زا بود چون در اون جماعت به چشم دوتا دمپایی ابری دیده میشدیم (یعنی من حس میکردم) اما خب آخرش به نظرم تبدیل به کفش پاشنه بلند شدیم!

مهم این بود که الف راضی بود :)

جییییییییییگر!

lady stitch — Tue, 27 Mar 2012 14:01:23 GMT

به طرز اسفناکی به تنبلی مفرط مبتلا شدم!! یعنی حاضرم با تنبل درختی تو مسابقات جهانی تبلانس رکورد بزنم!!!

همچینم اینجا بهار نیست که بگم دچار سندرم خستگی بهاری شدم.

دو ماه دیگه باید اولین رونوشت تزم رو تحویل بدم و دریغ از یه خط که نوشته باشم! اصلا بگو یه جمله که خونده باشم! بماند که این تز نوشتن فقط 30 درصد کار می باشد و 70 تای باقی صرف امور دوخت و دوز می شود!!!!!

البته که کلا احساس ضعف در اقصا نقاط بدنم مشهوده. حالا نمیدونم اثرات آنتی بیوتیکایی بوده که این مدته عین نقل و نبات خوردم، یا چی؟

میگما این کلا قرمزی امسال یه جیگر داره، خب؟

اون منم!

یعنی هفته پیش شده بودم یه جیییییییگر به تمام معنا!!!

فکر کنم از تنظیمات پیش فرض خارج شدم!

دومین روز بهار

lady stitch — Wed, 21 Mar 2012 08:19:00 GMT

دومین روز بهارتون مبارک.

یعنی من میمیرم برای بهار. اگرچه که اینجا بوی بهار نمیاد اما مخلفات هفت سین همشون بوی عید و شکوفه بهار میدادن.

امیدوارم که همگی سال جدید خوبی را شروع کرده باشید و دلتون شاد و تنتون سلامت و لبتون خندون باشه، حالا احیانا جیبتون هم پر پول بود ثواب داره.

حالا بگم از حال و احوال خودمون این روزا که این مریضی خیر ندیده تا همین سال نویی هم با ما تحویل شد!! تا دقیقه های آخر سال 90 همینجوری با الف دور خودمون و خونه با جارو برقی و تی! مراسم رقص سنتی اجرا میکردیم!! دیگه بدو بدو نشستیم پای کامپیوتر و مامان باباهه و داداشه اومده بودن که تصویری با هم سال تحویل کنیم، اینقده هول هولکی شده بود به کل یادم رفته بود تخم مرغ رنگی درست کنم!! فک کن؟؟ دیگه دو ثانیه مونده به سال نو بدو بدو رفتم از تو یخچال یه دونه تخم مرغ آوردم گذاشتم تو سفره!! بازم اینقده عجله ای شد که به کل یادم رفت همه اون دوستایی که سر سال تحویل التماس دعا داشتن یادشون باشم! من همینجا شرمندگی خودمو ابراز میکنم!خب؟

نیم ساعت بعد سال تحویل و ماچ و بوس و عیدی و اینا، الف رفت دانشگاه!!!

شب عید هم خانوم و آقای صاد گفته بود بیان دور هم جمع بشیم که دچار غربت زدگی مزمن نشیم! بعد قرار بود هر کی یه چیز درست کنه و سبزی پلوش افتاد به من! ته دیگ کاهو هم گذاشته بود و گفتم علاوه بر پلو، ژله قایق پرتقالی هم درست کنم!! کلا تصمیم داشتم اوج کت بانوگری خودمو ابراز کنم. برای آ کوچولو هم عیدی بردیم. یعنی یه جورایی امسال خودمو هلاک کردم این شور و شوق عید بیاد تو خونه و الف خان یه مقدار حال و هوای عیدی پیدا کنه! هنوز نشستم نتیجه اش بیاد ببینم کدوم دهات کوره ای قبول شدم!! والا به خدا!

بازم هفته پیش چهارشنبه سوزی! با بچه های روستا که بیشترشون هم از اِسکول الف اینا بودن، رفتیم یه پارکی همون طرفای دانشگاه و جماعت آتیش سوزوندن و طبق معمول شاهد قِر های جامانده در کمر این ملت همیشه در صحنه بودیم!

فردای همون شب هم توی کمپ اصلی مراسم جشن سال نو برپا بود که خوش و خندون اون رو هم شرکت کردیم!

فردای جشن هم باید پروپوزال تحویل می دادم که البته دیدم کسی به روی خودش نیاورده گویا و من عین این مونگولا رفتم تحویل دادم!

فرداش هم خانوم و آقای شین عازم ایران بودم که ما بردیمشون فرودگاه!

هلاک مفتلاک شنیدین؟ اون منم! بعد خب میان میگن دخترم چرا همه کارا رو میذاری دقیقه نود؟

ناگفته نمونه که این رفت و آمدا و مهمون بازی ها هم خیلی وفق مراد الف نبود، ولی خب کلا اینجا اگه بشینی یه گوشه و سرتو گرم نکنی، بدون شک عین جدول های کنار کوچه جلبک می بندی! کما اینکه خب در انظار عمومی هم وجه خوشایندی نداره گویا (الف میگه اینو)

خلاصه که جونم بگه ما یهویی هل داده شدیم تو سال جدید. آقاما واقعا آمادگیشو نداشتیم، میشه یه بار دیگه؟؟